پنج ساله پنجم عمر این دمدمی هم بدین ترتیب در امروز به اتمام رسید، ناراضی نیستیم... راضی هم نیستیم همانی هستیم که بودیم: کمی عارف، کمی چریک، کمی لیبرال، کمی سوسیال، کمی دانش جو(نه دانشجو)، کمی مذهبی، کمی لائیک، کمی غصه دار، کمی الکی خوش، کمی ناامید، کمی امیدوار، که رفیقباز، کمی گوشه گیر، کمی سنتی، کمی مدرن، کمی تنبل کمی کوشا، کمی سر به زیر، کمی مغرور، کمی از هرچیز متضاد، همیشه یکی از اینها هستیم و هیچ وقت کاملا هیچکدام از اینها نشدیم تا دمدمی بمانیم اینطوری راحت تریم. اما اگر از رنگ بپرسید سبز پررنگیم.

   نشد مثل هر سال در چنین روزی رازی از اندرونیمان برایتان فاش سازیم. چشم نامحرم به این بلاگ افتاد و رنجی که از آن چشم های هیزر بردیم و می بریم. تفسیرهایی که می کنند، تصمیم های که می گیرند: آلتی از ما می سازند برای نواختن دیگرانی که خیلی خوب اند و بزرگوار.

   دمدمی در دیگر جاها خوداش نمی تواند بود. اینجا خوداش بود، از شما چه پنهان هنوز هم هست!

   "حقیقت" اگرچه در فلسفه شاید مبهم و حتی اساسا وجود نداشته باشد اما در موارد خاص می توان از حقیقت گفت و حتی برای آن مصداق یافت. از جمله در همه انقلاب های تاریخ و برای ما ایرانیان انقلاب بهمن 57؛ آن خلا فوق العاده که متاسفانه من و نسل من از لمس آن بی بهره ماندیم بستر بروز آزادی های متعالی و پهنه عمومی شدن آن چیزی بود که ما به آن "سیاست رهایی بخش" می گوییم. از این رو جنبش سبز می تواند و باید ادعای دفاع از انقلاب بهمن 57 را داشته باشد. به گواه تاریخ حکومت های برآمده از انقلاب رابطه ای چون دوستی خاله خرسه با انقلاب برخواسته از آن داشته اند، دولت های آمریکای جنوبی، شوروی سابق و حتی فرانسه عصر روشنگری نمونه های خوبی برای این ادعا هستند.

   می توان و باید از انقلاب بهمن 57 دفاع کرد چراکه جلوه زبونی حکومت زورگو در برابر جنبش ضد زود بود. اعتقاد داریم جنبش سبز نیز جنبشی ضد زور و اتفاقا به مراتب آگاهانه تر از جنبش های پیش از انقلاب بهمن 57 است، پس باید هویت تاریخی خود را در بهمن 57 بازیابد و از آن دیدگاه راه گزیند. اگرچه می توان موضعی انتقادی حتی به انقلاب بهمن 57 داشت.

   باید به انقلاب ۵۷ وفادار ماند چون بزرگمردانی چون آقای طالقانی و مهندس بازرگان برای آن کوشیدند(۱۶ بهمن سالگشت تشکیل دولت موقت از سوی مهندس بازرگان).

تو همان لذت پوچ حل شدن معادله به وقت گره خوردن مسئله ای... ای زندگی سگی! 

"از بیانات مقام معظم دمدمی در دیدار صمیمانه با جمعی از مسائل elec3" 

و حالا تفسیر خبر از تنها کانل سیمای دمستان: از نشانه ای فتح قله های علم و پیشرفت در جهان این است که یک روز قطارهایمان برهم می کوبند و دقیقا روز بعداش هواپیمایمان با پوز بر روی باند تشریف می آورند. ایما گمان می کنیم همینطور سریع قله های جهان را یکی-یکی فتح کنیم ممکن است بقیه ملل حسود، بخصوص این انگلیسای چشچپ چشممان بزنند، از این رو به مسئولین امر توصیه می شود در راستای فتح قله های جهان اینقدر واکنش سریع نباشند.

همینطور که حکم می دهید و فیزیک کوانتوم را به فیزیک هسته ای پیوند می زنید و همینطور که فیزیک هسته ای را گاهی فیزیک اتمی می گویید... همینطور هم استاد سبز شهید را عضوی از سازمان انرژی اتمی معرفی می کنید و عاملان ترور وی را البته هرکس که دوست دارید. از آن زمان هم که قتل های زنجیره ای را نیز به گردن اسرائیلی ها انداختید و قاتلان سر از [...] در آوردند زیاد نمی گذرد. 

آنقدر رسما دروغ گفته اید که اگر روز روشن را روز گزارش کنید پشیزی خریدار ندارید. از مرده نمی گذرید و برای نجات از باتلاق سیاسی ای که گرفتار اش شده اید به هر روشی دست می زنید. چه می کشند آنها که ذره ای شرافت دارند مجبور اند [...].

اینکه تحریم امتحانات دانشکده برق پلی تکنیک، خیلی زود به دانشکده های رسید و هم دانشگاه های دیگر. ایما را به یاد روزهایی می اندازد که در انجمن علمی دانشجویان برق عملا بار انجمن اسلامی نداشته را بر دوش می کشیدیم و پایگاهی بودیم برای تمام دانشجویان معترض دانشگاه. روزهایی که همه نشریات مستقل دانشجویی به مدیر مسئولی بچه های برق در دانشکده های دیگر دست به دست می چرخید و تک و توک نشریات دیگر هم با دخالت دست های پشت پرده این برقی ها بود که توانستند به انتشار رسند. روزگاری که انجمن صنفی دانشگاه را بچه های برق راه انداختند و عملا بدنه فعال آن را تشکیل دادند تا مدیریت سرسخت دانشگاه و بخصوص آن معاون دانشجویی را به زانو در آوردند. شورایی که در آن دبیر پیشتر معلق شده انجمن به عضویت مرکزی آن رسید که هیچ مسئولی در دانشگاه چشم دیدن او را نداشت و ما تحمیل اش کردیم بر آنان. سلف اصلی دانشگاه آنچنان که سلف پاتوق برقی ها صحنه اعتراض شد نشد. این شد که مامور مخصوص حراست دانشگاه سرانجام در دانشکده فنی گمارده شد!

نشریاتی که قرار بود ایما سردبیراش باشیم یکی-یکی رد می شدند و ارگان انجمن هم که عضو نویسندگان اش بودیم یک سالی توقیف شد. مسئولی از مسئولین گفت هرچه شر است از گور این برقی هاست؛ انجمن تا آستانه انحلال رفت. که این را دیگر ترسیدند که بچه ها محکم پشت اش بودند. یاداش بخیر انجمن علمی که نبودیم! کنگ بندی بودیم برای خودمان، بچه ها دبیر را رییس می گفتند مثل گنگسترها!! اما داستان چیزی جز اتحاد بچه ها نبود.  

 به هر حال آب خوش از گلویمان پایین نرفت اما نگذاشتیم آب خوش از گلویشان پایین رود! اگرچه گنده گویست اما بگذار بگوییم مگر 16 آذر را کدام دانشجویان بودند که خلق کردند...  

پ.ن: صحبت امروز، این دانشجو و آن دانشجو نیست، دعوا اصلا در دانشگاه نیست. صحبت از تکرار تلخی های تاریخ یک ملت است.